“Jongeren een stem geven? Absoluut!”

Als gepassioneerde jongerenvrijwilliger bij Amnesty International Vlaanderen zet Florence Gemis (25) zich in zodat jongeren gehoord worden.

Ik ben Florence Gemis, 25 jaar, en al jarenlang actief als vrijwilliger. Ik begon bij Kazou als animator, ondersteunde projecten bij verschillende organisaties en ben momenteel betrokken bij Release Festival, een klein festival in Borgloon dat we met vrienden organiseren.

Mijn engagement bij Amnesty International Vlaanderen begon vorige zomer, toen ik toevallig een vacature zag voor het Steunpunt Jongeren, een nieuwe werkgroep. Het idee om jongeren een stem te geven, sprak me meteen aan. Ik heb Sociale Readaptatiewetenschappen gestudeerd, gevolgd door een master Gender en Diversiteit. Ik ben kritisch en neem graag initiatief. Dat kon ik allemaal inzetten.

“Ik wil de stem van jongeren laten doorklinken”

Wereldwijd voert Amnesty actie voor mensenrechten. Wie wil meedoen, kan kiezen uit verschillende actievormen zoals schrijfacties, giften of vrijwilligerswerk. Jongeren tussen 16 en 25 jaar kunnen zich aansluiten bij een Amnesty-Jongerengroep. Ze voeren campagnes, vergroten dankzij workshops hun kennis over mensenrechten en bouwen mee aan een wereld waarin rechtvaardigheid en gelijkheid voorop staan.

Het Steunpunt Jongeren is geen Amnesty-Jongerengroep. Het is een nieuw opgericht vrijwilligersteam voor en door jongeren binnen Amnesty International Vlaanderen (AIVL). Het steunpunt geeft advies aan het bestuur over de werking en de toekomst van Amnesty en vertegenwoordigt en versterkt de stem van jongeren bij beslissingen over de strategie en verdere ontwikkeling van Amnesty Vlaanderen.

Toen de werkgroep werd opgericht, was ook Amnesty nog zoekende. Toen ze vroegen of ik voorzitter wilde worden, zei ik ja, al wist ik niet wat die functie inhield. (lacht) Uiteindelijk werd ik verkozen tot covoorzitter.

Een van onze eerste grote opdrachten was het uitwerken van een procedure om een jongerenvertegenwoordiger te kiezen. Elk jaar organiseert Amnesty een Global Assembly, een internationale bijeenkomst om de strategische lijnen te bepalen. Daar vertegenwoordigt de jongerenvertegenwoordiger de stem van jongeren in de vele moties die aan bod komen. Die persoon vormt ook de schakel tussen het bestuur en de Amnesty-Jongerengroepen. Het Steunpunt Jongeren ondersteunt haar, je kan ons zien als een soort kabinet.

Momenteel werken we aan een jongerenstrategie. In de meerjarenstrategie van Amnesty Vlaanderen ontbreekt een duidelijke focus op jongeren. Daar willen we verandering in brengen door (meer) jongeren aan te trekken, hun stem te versterken en hun betrokkenheid te vergroten. Zo zien we dat er weinig jongeren aanwezig zijn op onze Algemene Vergadering. Daarom onderzoeken we welke drempels ze ervaren en hoe we hen beter kunnen bereiken en motiveren.

We werken ook rond thema’s. Dit jaar zijn we bezig met het internationale project Constellation, waarbij we wereldwijd een evenement organiseren over het thema ‘het recht op spelen voor kinderen’. Het uitgangspunt is: spelen is geen luxe. Het is een recht. Samen staan we stil bij het recht op spelen en brengen we jongeren samen rond één idee: elk kind, overal ter wereld moet vrij kunnen spelen, ontdekken en gewoon kind zijn.

De laatste tijd merken we dat de Amnesty-Jongerengroepen minder actief zijn. We hebben ook te weinig zicht op hun werking: hoeveel deelnemers zijn er en waarmee zijn ze bezig? Sommige WhatsAppgroepen tellen veel leden, maar weinig actieve deelnemers. Binnenkort doen we een bevraging. Door info te verzamelen, willen we opnieuw beweging creëren.

In het begin vergaderden we één keer per maand, intussen is dat meestal twee keer. De motivatie is groot. Gemiddeld besteed ik zo’n vier uur per week aan Amnesty, afhankelijk van de periode. In maart zat ik bijvoorbeeld in het benoemingsadviescomité voor nieuwe bestuursleden. Dat betekende elke week vergaderen. Intensief, maar ook waardevol: het gaf me de kans om de interne werking beter te leren kennen en mijn netwerk uit te breiden.

“Mijn rechtvaardigheidsgevoel bracht me bij Amnesty”

Ik leerde Amnesty kennen op de middelbare school toen we meededen met Schrijf-ze-VRIJdag. Mijn rechtvaardigheidsgevoel was toen al sterk, en ik hield me ook bezig met thema’s zoals feminisme. Zo stoorde ik me aan de kledingregelsop school die strenger waren voor meisjes dan voor jongens. Dat activistisch kantje zat er al vroeg in.

Tijdens mijn studies zou ik op uitwisseling gaan naar Sri Lanka, maar door corona ging dat niet door. Als alternatief stelde de school een stage bij Amnesty voor. Door een miscommunicatie kon ik daar toch niet terecht. Dat vond ik jammer, maar mijn interesse in de organisatie groeide.

“Vrijwilligerswerk geeft me het gevoel dat ik echt iets kan betekenen”

Vrijwilligerswerk leert me ontzettend veel. Spreken voor grote groepen doe ik bijvoorbeeld niet graag, maar op de Algemene Vergadering moet dat wel. Het is spannend, maar ook tof om mezelf uit te dagen.

Ik kijk met een kritische blik naar maatschappelijke thema’s, leef me in in de leefwereld van jongeren en ontmoet verschillende mensen. Vrijwilligerswerk geeft me het gevoel dat ik bijdraag aan iets dat ertoe doet.

Aan wie twijfelt, zeg ik: doen! Het is zo leuk. Je leert mensen kennen, doet ervaring op en groeit als persoon. Je kan je talenten in de verf zetten. Maar doe het uit overtuiging, niet uit verplichting.

“Bij Amnesty is er plekje voor iedereen”

Bij Amnesty is iedereen welkom. Het maakt niet wie je bent of wat je doet. Je zet je in op een manier die bij jou past. Van flyers uitdelen tot evenementen organiseren of nadenken over strategie. Je hebt ook niet altijd trekkers nodig, iemand die een paar namiddagen wil flyeren, maakt al een verschil. Motivatie en het hart op de juiste plaats hebben, tellen.

Mijn eigen engagement evolueerde doorheen de jaren van praktische taken naar beleidswerk. Dat ging vanzelf. Na een stage bij de federale overheid merkte ik dat een puur administratieve omgeving minder bij me past. Beleidswerk ligt me beter. Bij Amnesty vind ik een mooie balans. Ja, we vergaderen veel en werken rond strategie, maar we maken het ook plezant.

“Ik wil een sterke basis leggen voor jongerenparticipatie”

Ik wil bijdragen aan verjonging binnen de organisatie, daar worstelen we mee. Het is nochtans een misvatting dat jongeren niet geëngageerd zijn. In mijn omgeving zijn heel wat jongeren actief in jeugdbewegingen en festivals. Het engagement is er, maar hoe vullen we het in.

Ik zie mij hier nog lang actief blijven. Hopelijk kan ik mijn rol ooit doorgeven aan iemand die even gemotiveerd is als ik. Het zou mooi zijn om later te kunnen zeggen dat ik mee een sterke basis heb gelegd voor jongerenparticipatie binnen Amnesty.

Wat het voor Florence betekent om vrijwilliger te zijn bij Amnesty Vlaanderen? Dat zette ze om in een collage.